Voetreflex en kanker

Regelmatig krijg ik de vraag of behandeling bij kanker mogelijk is. Ervaringen en onderzoek heeft aangetoond dat voetreflex zeer goed samen gaat met behandelingen van kanker.

 

Wie te maken heeft of heeft gehad met de ziekte kanker, heeft een zeer ingrijpende gebeurtenis meegemaakt. Het vertrouwen in het leven en in het eigen lichaam heeft een flinke dreun gekregen.

De diagnose kanker zorgt vaak voor grote angst, paniek, hopeloosheid, woede en een gevoel van isolatie. Dit geeft veel stress, waardoor het immuunsysteem het zwaar te verduren heeft.

 

In mijn praktijk behandel ik regelmatig mensen welke de diagnose kanker hebben gekregen. Mijn behandelingen kunnen starten voor, tijdens of na de kankertherapie en gaan meestal in overleg met de behandeld arts. Belangrijkste is dat u aangeeft waar de behoefte is.

 

Mijn doel tijdens de massages is dat we een groot deel van de symptomen en bijwerkingen als gevolg van de kankertherapie, sterk te verminderen. Ontspanning, beter slapen, minder angst, rustiger voelen en vaak minder pijn zijn effecten die massage kunnen hebben. Hierbij bied ik, door liefdevolle aandacht, met de juiste intenties en de juiste kennis een veilige omgeving waarin ruimte voor rust en ontspanning kan ontstaan.

 

Ook voor ex-kankerpatiënten is voetreflex ook een waardevolle aanvulling. Te weten dat op dit ogenblik het KWF aandacht vraagt voor de grote groep mensen (86%) die na kanker met angsten blijven leven. Vanuit de praktijk is gebleken dat voetreflextherapeuten een waardevolle bijdrage kunnen leveren richting deze (ex) patiënten om met deze angsten om te gaan.

 

Ervaringen  met behandelingen zijn:

 

  • Bijwerkingen nemen significant af (pijn, misselijkheid, vochtophoping, vermoeidheid, pijnlijke voeten en handen)
  • Men slaapt beter
  • Men kan makkelijker ontspannen
  • De angsten nemen af
  • Men voelt zich aangenamer in een nare periode
  • Afvalstoffen van medicatie worden sneller uit het lichaam verwijderd
  • Wonden genezen sneller

 

 

 

Bron: Oncol Nurs Forum, 2012 Nov 1;39(6):568-77